Atelierbart

Zeilen en windsurfen deed ik al heel jong, eerst met mijn ouders, later met vrienden en neven. Alle vrije tijd bracht ik het liefst op het water door. En thuis was er een moestuin aan huis met een imkerende moeder en de boerderij met koeien om de hoek. Zo met alles samen is de liefde voor de natuur ontwikkeld in mijn jeugdjaren. In die jaren was er ook veel te doen in en om het huis en op Terschelling waar de zeilboot vaak haar bestemming vond.

Klik op een afbeelding om te vergroten

Mijn opleiding ging langs de LTS fijn metaalbewerking naar de instrumentmakers school Kamerlingh Onnes. Op 17-jarige leeftijd stopte ik mijn opleiding (onder protest van mijn vader die toen nog niet zag dat het een begin was van mijn persoonlijke ontwikkeling als autodidact) om fulltime te kunnen windsurfen. Dat resulteerde in een Olympisch windsurf-avontuur in Seoul, 1988, waar ik vierde werd. Zeilen en windsurfen was lange tijd het belangrijkste in mijn leven vanwege het spel op het water waar ik de benodigde strategie, tactiek en meteorologische kennis met veel plezier toepaste. En op momenten van uitrusten na intensieve periodes zocht ik de stille natuur op. Liefst op Terschelling als een vertrouwde plek zonder onnodige impulsen, waar de rust terugkeerde om daarna weer te kunnen beginnen aan de volgende prestatie.

Klik op een afbeelding om te vergroten

Een professionele carrière volgde na de topsport in 1988: wereldwijd wedstrijdzeilen en composiet jachtbouwen in Engeland. Daar voelde ik mij thuis in het teamwerk, zeilend in de zomer en bouwend in de winter en tijdens het raceseizoen reizend als solist met de zorg voor het zeiljacht ‘Meanmachine’. Het was een enorme ervaring om bekend te worden met de uiterst exclusieve composiet bouwtechniek. En daarnaast het bekend worden met je plaats vinden en uitvoeren in teamverband. Een groot verschil met het individuele roer in eigen hand hebben. Later bleek dat deze ervaring mij geleerd heeft goed stil te staan bij hoe een samenwerking optimaal werkt met in ieder geval één sturende deelnemer die het vertrouwen heeft van de anderen.

In 1991 kwam er een einde aan mijn reizende bestaan met in elk stadje een liefje . Ik vond mijn lieve vrouw in het Vondelpark waarmee ik een leven in Amsterdam begon en startte een eigen bedrijf: Bart Verschoor Zeiljacht Installatie; het restaureren en of vernieuwen van dekbeslag van zeiljachten in Nederland. Voor de aanschaf van een mobiele werkplaats steunde mijn oude werkgever mij financieel.

Na een paar jaar kwam er een stille periode van niet genoeg geld verdienen. Ik keerde kort terug in het professionele wedstrijdzeilen dat mij naar Nieuw-Zeeland voerde waar een nieuw avontuur begon in de vorm van deelnemen in het bouwproces van een productiemal en Nieuw-Zeeland verkennen. Inmiddels weer in Nederland werd ik importeur van een uitzonderlijk snelzeilende trailerbare zeilboot. Het duurde maar een paar jaar maar niet zonder resultaat. Voor de productie van de boot in Europa vond ik een bouwer in Engeland. En ik kwam er achter dat ik niet een verkoper ben…….

In 1997 en 1999 werd ik vader van respectievelijk een zoon en een dochter. Mijn leven werd gevuld met geluk in de kleine wereld van ons gezin .

Met ons gezin werkte ik en woonden we in een oude tramremise in Amsterdam. Ik ontwikkelde daar een groeiende aandacht voor de ambachtelijke vaardigheden van houtbewerking en stichtte een werkplaats voor de vervaardiging van houten meubels: Bart Maatwerk Meubelmakerij.

Het stadse leven beviel goed terwijl we ook veel buiten te vinden waren. Met veel energie en overtuiging verbouwde ik een oude garage tot woning voor ons gezin. Het creëerde voor ons een mogelijkheid om een eigen huis te bewonen dat was ontworpen en gebouwd naar eigen inzicht.

Daarnaast kocht ik een motordekschuit en vernieuwbouwde deze -inclusief inkorten- tot atelier in de grachten van Amsterdam.

Het ambachtelijk meubelmaken maakte plaats voor het bouwen van moderne woninginterieurs en decors, in samenwerking met interieurontwerpers en bouwers. Dat deed ik samen met mijn compagnon destijds met veel plezier en humor.

Op dit moment, rond 2010, begon ik het leven in de natuur te missen en ondervond ik beginnende krampverschijnselen in mijn handen. Hoe nu verder? Het was een vriend die mij voorstelde kinderen te coachen in het leren wedstrijdzeilen wat resulteerde in het voorlopig terug vinden van mijn blik op de horizon. De zeilende kinderen kwamen op het podium. En voor het filmen van de zeiler ontwikkelde ik camera montagehengels. Veel dank voor het advies.

Thuis bouwde ik een model dat op basis van een cirkel vorm kreeg door bij wijze van spreken een touwtje te verbinden tussen de zon en het middelpunt tijdens de kortste dag van het jaar. Het touwtje creëerde een gevelopening. Met een interessante lichtinval en schaduw als gevolg. Het werd de basis voor een van mijn latere ontwerpen.

Vervolgens in 2013 kwam er een kans voorbij waarmee ik samen met de opgedane werkervaringen en kennis, de energie en motivatie vond om geheel zelfstandig een atelierwoning te ontwerpen en te bouwen in Amsterdam Noord, gebruikmakend van een relatief nieuw bouwmateriaal destijds: CLT cross laminated timber . Dat stelde mij in staat om op een overzichtelijke manier de bouw te realiseren. CLT heeft in de bouw een transitie mogelijk gemaakt van beton naar hout. We financierden de bouw met de verkoop van de vorige woning. Het ontwerp ontstond mede door opgeslagen beelden uit mijn reizende bestaan langs Scandinavische jachtclubs – een overdekt terras op het zuiden met uitzicht, en kloosters – besloten met licht gevulde hoge ruimte op de begane grond .

Van af dat moment in 2013 kwam de architectuur volledig in mijn vizier en woningontwerp kreeg handen en voeten op basis van het bouwen zelf. De architectuur in relatie tot de natuur besloot ik in mijn werk te verwerken door natuurlijke verhoudingen in de vorm en ecologisch verantwoord materiaal gebruik toe te passen. Onder de nieuwe bedrijfsnaam Atelier Bart richtte ik mij op de architectuur. De boom in het nieuwe logo is symbolisch en staat voor de boom des levens. Het staat voor mij ook symbool voor de idealist die ik ben en die voorlopig niet opgeeft het beste ervan te blijven maken en dan vooral in relatie tot architectuur en de natuur waar wij immers als mens onderdeel van zijn.

De zelfstudie was en is nog steeds erg geholpen met de diverse bouwervaringen. Lichamelijk ben ik inmiddels zwaar belast door de topsportperiode en werk met mijn handen met als gevolg de nodige slijtages in gewrichten en aan pezen . Het bouwen moest ik maar niet meer doen om vooral mijn handen te sparen.

In 2017 ontwierp ik een volgende atelierwoning voor op het achtererf van de eerste en vond ik een drietal leerlingen die ik de woning onder mijn begeleiding liet bouwen nadat zij ook volledig de werkvoorbereiding hadden vertegenwoordigd ook onder mijn begeleiding. Het resultaat was een woning die gebouwd was met veel zorg en zonder fouten, wat bijzonder is wetende dat zij dit voor het eerst in hun leven deden. Het is ook mijn trots dat we dit gehele project hebben laten geschieden met een glimlach en plezier tijdens het werk.

Het deed mij ook beseffen dat ik zo’n meester – leerling leerschool in de praktijk enorm belangrijk vind. Het zou moeten bestaan naast de universitaire bouwkunde opleiding waar men zich ontwikkelt tot architect maar dan zonder de bouwervaring. De inmiddels op hun eigen benen staande ex-leerlingen zijn verder ontwikkeld tot ervaren houten huizenbouwers en één ook inmiddels afgestudeerd architect.

Wat volgde was een reis naar Noorwegen per elektrisch aangedreven bakfiets om de woningbouw uit begin 1900 te bestuderen en om mij zelf onder te dompelen in de schone natuur als aternatief voor een bezoek aan Terschelling. De reis resulteerde in een sterke motivatie om de houten woning op poten te zetten en om onder andere het gebruik van beton te minimaliseren en bovendien raakte ik tijdens deze fietstocht er van overtuigd dat ik zelf in de nabije toekomst een buitenleven zou moeten ontwikkelen (om afscheid te nemen van het stadse leven waar ik met veel plezier op bezoek ben geweest). Een buitenleven waar ik hopelijk volledig onafhankelijk , zelfredzaam en geen afval producerend zou kunnen leven. De gedachte was gebaseerd op de wens te gaan naar een leven waar geld niet tot weinig noodzakelijk is. Wetende dat we in deze wereld van nu geld nodig hebben om zo’n plek te creëren, begon ook de gedachte dat alles dat ik zelf heb gebouwd zou moeten verkopen. Dat hebben we dus ook gedaan in stappen van de ene woning naar de andere.

Om het zeilen van vroeger weer op te pakken liet ik in Trondheim een houten boot bouwen zoals in begin 1900 voor de vissers op zee. Ik was vol van bewondering tijdens het zien van het ambacht zoals ik het trof in Noorwegen. Ik gaf de boot de naam Yggdrasil, een Noorse mythische naam voor de boom in het midden van het universum. Met deze boot zeilde ik met veel plezier van stad naar Waddenzee. Trots bovendien de open boot met veel wind te bemannen. Na twee jaar met vertrouwen in veilig zeilen trof ik in de zomer een lokale storm wat resulteerde in een omgeslagen en volgelopen boot. Het was de KNRM die mij moest redden. Nu is er mogelijk interesse in de boot, waarschijnlijk wordt hiermee het avontuur met deze prachtige boot afgesloten.

Vanaf 2017 volgden er woningontwerp opdrachten die ik met beide handen moeiteloos en met veel plezier aanpakte. De woningen werden gebouwd door mijn ex-leerlingen.

In 2020 verkochten we onze atelierwoning in Amsterdam Noord om financieel een verdeling mogelijk te maken voor het wonen van onze kinderen en onszelf.

Het bedrijfsgedeelte verhuisde ik naar een kantoor in de nieuwe woning en naar een mobiel kantoor. Mijn in Noorwegen ontwikkelde wens om buiten te werken en wonen is nog niet zo ver, maar leeft nog steeds.. als ik de kans krijg denk ik veel na over hoe je ons als mens een plek om te wonen kan bieden weer meer in contact met de natuur. Op de pagina vrij werk presenteer ik twee ontwerpen namelijk Een nieuwe verdieping en Het nieuwe begin. Beide ontwikkelde ik voor een gemeenschap waar ik mij zelf voorstelde onderdeel van te zijn.

Vooralsnog heb ik nog geen interesse gevonden helaas.

De woning in Amsterdam Oost .

kantoor

Het mobiele kantoor vernieuwbouwde ik op basis van een Citroën HY pickup uit 1973 en liet mij helpen door een ervaren elektrische motor inbouwer, een scheepswerf voor de aluminium opbouw, zonnepanelen maker en omvormer bouwer voor het laden van de autoaccu met de zonnepanelen.

In het jaar 2024 aangekomen bewonder ik wat de jonge generatie met veel energie aan mooie en nuttige zaken ontwikkelt, waaronder mijn eigen kinderen.

Ik zet mijn werk voort als woning en landschap ontwerper, wat mij betreft zo veel mogelijk samenwerkend met de jonge generatie. Een combinatie tussen oud en nieuw bewerkstelligt in mijn ogen de mooiste creaties. Werken aan mooie en zinnige projecten is waar ik energie van krijg.

In 2025 kreeg ik een tweede kans een meester – leerling project te organiseren. Deze keer was de opdrachtgever een leerling die met een relatief klein budget haar eigen woning realiseerde geholpen door twee mede leerlingen onder mijn begeleiding. Het resultaat; betaalbaar wonen in mede eigen ontwerp, werkvoorbereiding en bouw ervaring.

Voor landschap ontwerp vestig ik mijn aandacht op ; natuurlijke landbouw.

Masanobu Fukuoka vond ooit de energie landbouw terug te brengen naar haar natuurlijke oorsprong hieronder een document dat omschrijft hoe.

Ik ontwikkelde sinds 2024 weer een nieuw plan om in Nederland een atelier op ongeveer 1000 m2 erf te realiseren. Dit is een plek waar ik vooral de jonge generatie uitnodig om deel te nemen aan en te leren van wat daar wordt ontwikkeld en gemaakt in relatie tot in hoofdzaak ; natuurbescherming en juist ontwikkeling , en daar mee in relatie de architectuur , beeldende kunst en literatuur.

Inmiddels twee jaar zoekend met een redelijk budget naar grond voor deze bestemming kom ik helaas tot de conclusie dat er te weinig overlapping plaats vindt van bestaande natuur en bouw gronden waar dit volledig natuur- inclusief plan zou thuishoren. Frustratie overheerst bij mij op het moment omdat ik niet de kans vind in de vorm van grond vinden om te laten zien dat het nog bestaan kan ; leven met en in de echte natuur.

Verhuizen naar een land met meer ruimte om dit atelier met deze bestemming te realiseren zou zonde zijn wegens het dan moeten scheiden van mij zelf met mijn eigen bloedjes die op hun eigen manier nadenken over hoe en waar en liefde die respectabel gehecht is aan de plek waar ze geboren is.

Het wordt tijd dat ik het bovenstaande plan loslaat om op een andere manier met een goed geweten het leven liefdevol voort te zetten .

In de jaren van ontwerpen en uitvoeren of begeleiden van uitvoeren alles te samen van 2005 tot en met 2025 heb ik veel van mijn eigen kunnen, vrijgevigheid en energie gevraagd om de realisatie van mijn idealistische visie mogelijk te maken. Het moment is gekomen dat ik mij zelf in acht moet nemen.

Zo bedacht ik ; Een einde van en een nieuw begin.

Met ‘het einde van’ bedoel ik dat er een einde is gekomen aan ontwerpwerk inclusief de organisatie van het gehele project. Puur en alleen ontwerpen zal ik altijd willen blijven doen, dus dat is dan ook mijn nieuwe begin: het voorzetten daarvan.

Daar naast of vooral neem ik de tijd mijzelf verder te ontwikkelen als beeldhouwer.